عضو شوید
عضویت سریع
آمار مطالب
آمار بازدیدعزّت خواری
نگارینم بتم ای نازنینم تویی نور دو عینم مه جبینم
جمال نازنینت را چو گل دید بگفتا من در این بستان کمینم
برای دیدن رخسارت ای گل به سان بلبلی من در کمینم
حجاب افتد شود ماهت هویدا سپندی می شود جان حزینم
نه بر هجرت تحمّل می توانم نه بر قربت که در پیشت نشینم
تو شیرین تر ز شیرینی و من هم چو نحلی در پی آن انگبینم
دگر لیلی و مجنون شد فسانه تو مجنون تر ،از آنی من از اینم
به هر جا بگذری آهسته پا نه! به زیر پا نگر، من آن زمینم
شدم خاکت ،گرفتارت،ذلیلت ز من زایل نمودی عقل و دینم
به ملک عشق و اقلیم محبّت مقامی برتر از خواری نبینم